martes, 21 de febrero de 2012

Decepción.

Los minutos pasaban como horas, y por momentos, fugaces momentos de nerviosismo aumentado hacían que pareciese que todo lo ensayado mil y una veces, fuesen borrones de niebla tan densos e impenetrables como la bruma marina de la mañana.
Pasó el siguiente, y el siguiente, y el siguiente más. Las caras de los que lo habían intentado volvían más o menos decepcionadas, y ninguna conseguía mostrar el más leve rastro de alegría.
Al fin llegó su turno. Pensó "Es mi momento".
Tiempo después, no conseguiría recordar el trayecto que como un autómata hizo desde el backstage hasta el escenario.
Los nervios lo atenazaban más que nunca, y el diafragma estaba tenso, y casi sin vida. Le extraño mantenerse vivo, porque si le mandan jurar, aseguraría que no respiraba.
De repente la oscuridad se convirtió en luz y sintió que le llegaba el momento.
La primera nota, nerviosa, indecisa, cayó, y con ella, el resto de la frase, pero aquello podía ser salvable.
Primeros bajos, no se le oía, era consciente, aunque con aquel micrófono no estaba seguro de qué se oía.
La melodía arranca, pero él no arrancaba con ella. El temor a cantar era patente, inevitable, y la inseguridad creciente, como un eterno manto negro, lo envolvió como un gran gigante perverso.
Terminó la actuación, con tristeza, por no haber podido entregarse a la canción tanto como quisiera, y apenas entre la vergüenza y la pena, pudo sentir los aplausos educados que salían de las gradas. Un desastre.
Pero aprendió, y decidió no volver a hacer aquello. A fin de cuentas, había muchas formas de demostrar y creer que verdaderamente su voz era buena, y estaba visto que el juicio público y repentino, no era una de ellas.

jueves, 9 de febrero de 2012

Rima XXXIV. El poeta

Poeta es magia,
y poetisa.
Son, ambos,
fines a medida.

Final de la música del alma,
los que plasman la poesía.

Final de fines,
sus versos nobles,
dueños del mundo,
de la rima.

No son humanos,
son errantes,
espíritus desnudos
que Inspiración abriga.

Son melódicos,
y músicos,
y pintores.
¡Son artistas!

Embriagan al mundo llano,
con sueños y delicias,
con tesoros que perciben
de la voz de la vida.

Son poetas
meras marionetas.
Cuerpos con cuerdas
movidas con maestría.

Encanto y tacto,
versos y rimas.

Son los poetas,
más que nada,
hijos de la pura Poesía.

Rima XXXIII. ¿Dónde?

¿Dónde van
las almas desnudas,
los cantos al alba,
las rosas, las malvas?

¿A dónde,
los ecos, las voces,
sonidos y roces,
los besos robados,
los dichos callados?

¿Dónde van
las mañanas,
que rozando mi cama,
se cuelan en mis entrañas?

Y el Sol, que oro guarda,
y la Luna, que viste plata,
¿dónde van?

¿A dónde van los niños,
los cantos de los grillos,
las aguas de los ríos,
los calores y los fríos?

¿Dónde se pierden las ganas,
que sin ser aún ancianas
no andan y se achantan,
se acongojan y te espantan?

¿Dónde dejaste tu beso,
tu voz y tu aliento,
cuándo más lo necesité;
cuándo ante mis ojos
pasó mi vida,
y desesperado,
a él me aferré,
y nada encontré?



miércoles, 8 de febrero de 2012

Vaivén.

Imagénes que corriendo recorren las vidas de los miles de pasos que alguna vez recorrieron paseos que dejaron atrás pasos lentos.
Velocidad. Tic-tac. El aire empuja los cabellos sin vida de la experiencia abandonada en un rincón.
Las ideas fugaces se disparan, el aire se llena de chispas, la felicidad estalla, el ritmo del mundo se frena, y tu aceleras, en un eterno vaivén que cambia tu estado de ánimo, tu vida, tú.

Tic-tac. Vaivén. No me dejes solo, que sin empuje, no puedo continuar.

martes, 24 de enero de 2012

María

Os zapatos quedábanlle algo pequenos, apertábanlle os pes, pero aínda así, aquel día non estaba para queixas.
"Xa es toda unha muller" - dixéralle non hai moito tempo atrás Lola, a muller de Tino "o Mugardés", cando nas festas da patroa a vira saír da misa do mediodía co vestido branco cheíño de luares negros.

"Xa son toda unha muller", dicíase agora ela, cara a cara coa súa vida, uns meses máis tarde. Autoconvencíase mentres amoldaba os seus cabelos negros nun moño alto e tupido, daqueles que dicían as señoritas e as perruqueiras que comenzaba a levarse por Madrid, centro de modernidades, ou polo menos de onde se recibían noticias de modernidade na España que lle tocara vivir a María.
Diante do espello rematou de embadurnarse con polviños, e non esqueceu o toque de carmín que lle facía resaltar aqueles labios carnosos. Colgouse o colar de perlas brancas, e acomodou unha chaquetiña sobre os ombros, que xa facía tempo de se abrigaren no solpor.
Colleu o bolsiño da nai, que con tan pouca gaña lle deixara, e saiu para o patio a esperar a Pepiño, que chegaría dun momento a outro para levala ao peirao.

Dixéralle ó pai: "Señor Fermín, permítame levarlle á María ate o peirao, o sábado. Prométolle coidala, e lla traerei cediño, non se preocupe. Ande, señor Fermín, por favor".

María sabía que o pai confiaba dabondo no bo de Pepiño, pero facíase de rogar para que non pensase o homiño aquel que coa filla do Fermín se andaba a parvadas.

-Terei que deixarcha, ho. Iso sí, pobre de ti como ma traias feita farrapos, ou lle fagas mal. Entendido, Pepiño?
María os miraba dende a fiestra da cociña, divertida. Pepiño mesturaba alegría e temor, en partes iguais. Conseguiu contestar: Sí, sí, por deus, señor Fermín. Non lle fará mal ninguén, e moito menos eu, faltaría máis, señor Fermín.

E agora alí estaba ela, coa chaqueta de punto cubríndolle a espalda, co vestido branco de cinto negro e vistoso, cos zapatos que xa lle quedaban algo pequenos, esperando polo seu Pepiño.

-María! María!

Voltou a vista ó rueiro, e alí chegaba o Pepiño, todo un mozo el, coas roupas do domingo e unha gorra calada.
Aproximóuselle e díxolle, mentres lle puñía o brazo en garfo: Imos?

E María o apertou contra ela, e comezou a pasear camiño ó peirao, con Pepiño do brazo. Xa tiña 18 anos, e sabía que tarde ou cedo, remataría por casarse con aquel homiño que tanto sospiraba por ela, e por que non dicilo, ela por el.

"Xa son toda unha muller".

Corría o ano 1968, e María tiña a vida encauzada, futuro marido con traballo, nunha España na que a fame comezaba a extinguirse pouco a pouco, pero aínda as mulleres non podían dicir palabra, e moitos homes, tampouco, salvo que quixeran levar unhas boas labazadas, ou incluso algo peor.

Corría o ano 1968, e pese ós dorosos anos da posguerra, María aínda tiña á nai e ó pai, e a Pepiño. E coa luz do sol xa baixiña, tinxindo de laranxa natural as rúas, María camiñaba contenta, feliz. A súa vida aínda comezaba agora, e seguramente lle tocara ver cousas moito mellores das que contaban os pais, e que non pasaran había tanto.

Plisou a falda do vestido, e apertou forte o brazo de Pepiño. Sorriu e díxose a sí mesma: Que afortunada eres, María!



viernes, 9 de diciembre de 2011

Rima XXXII

La luz de mi morena,
no la apaga ni la luna llena.
Que tiene por ojos dos soles,
que brillan en la noche más negra.

No apaga la luna su llanto,
que es música y oro, que es pena.
No abraza ya brazos de nadie,
ni ríe a la luna lunera.

No habla, no dice, no expresa,
su alma está lejos de ella.
Ya no es blanca la sonrisa de mi negra.
Ya no brilla más que la luna llena.

Pero brillan sus ojos,
su luz en ellos todavía tiembla.
Y espera con luz titilante,
la negra que viste de seda.

No apaga la luna lunera,
la luz de los ojos de mi negra morena.

domingo, 27 de noviembre de 2011

Rima XXXI.

Os ecos do monte,
resoan na ialma,
No colo, un neno pequeno
que chora sen calma.

Non chores,
meniño, non chores.
Non chores
que as bágoas son caras.
Que os aires
tinxidos de medo,
xa choran por todos,
xa tran mortos e mágoas.

No fresco do río
"vermello" asolaga.
Arrastra o sangue dos mortos.
Dos homes que recibiron balas.

Non chores,
meniño, non chores.
Non chores,
que as bágoas non mandan.
Que rixen uns poucos no mundo,
e eses non merecen nada.

Nen choros, nin prantos,
Nen bágoas, nin mágoas.
Que asasinando ó mundo,
asasinan tamén a súa ialma.