martes, 24 de enero de 2012

María

Os zapatos quedábanlle algo pequenos, apertábanlle os pes, pero aínda así, aquel día non estaba para queixas.
"Xa es toda unha muller" - dixéralle non hai moito tempo atrás Lola, a muller de Tino "o Mugardés", cando nas festas da patroa a vira saír da misa do mediodía co vestido branco cheíño de luares negros.

"Xa son toda unha muller", dicíase agora ela, cara a cara coa súa vida, uns meses máis tarde. Autoconvencíase mentres amoldaba os seus cabelos negros nun moño alto e tupido, daqueles que dicían as señoritas e as perruqueiras que comenzaba a levarse por Madrid, centro de modernidades, ou polo menos de onde se recibían noticias de modernidade na España que lle tocara vivir a María.
Diante do espello rematou de embadurnarse con polviños, e non esqueceu o toque de carmín que lle facía resaltar aqueles labios carnosos. Colgouse o colar de perlas brancas, e acomodou unha chaquetiña sobre os ombros, que xa facía tempo de se abrigaren no solpor.
Colleu o bolsiño da nai, que con tan pouca gaña lle deixara, e saiu para o patio a esperar a Pepiño, que chegaría dun momento a outro para levala ao peirao.

Dixéralle ó pai: "Señor Fermín, permítame levarlle á María ate o peirao, o sábado. Prométolle coidala, e lla traerei cediño, non se preocupe. Ande, señor Fermín, por favor".

María sabía que o pai confiaba dabondo no bo de Pepiño, pero facíase de rogar para que non pensase o homiño aquel que coa filla do Fermín se andaba a parvadas.

-Terei que deixarcha, ho. Iso sí, pobre de ti como ma traias feita farrapos, ou lle fagas mal. Entendido, Pepiño?
María os miraba dende a fiestra da cociña, divertida. Pepiño mesturaba alegría e temor, en partes iguais. Conseguiu contestar: Sí, sí, por deus, señor Fermín. Non lle fará mal ninguén, e moito menos eu, faltaría máis, señor Fermín.

E agora alí estaba ela, coa chaqueta de punto cubríndolle a espalda, co vestido branco de cinto negro e vistoso, cos zapatos que xa lle quedaban algo pequenos, esperando polo seu Pepiño.

-María! María!

Voltou a vista ó rueiro, e alí chegaba o Pepiño, todo un mozo el, coas roupas do domingo e unha gorra calada.
Aproximóuselle e díxolle, mentres lle puñía o brazo en garfo: Imos?

E María o apertou contra ela, e comezou a pasear camiño ó peirao, con Pepiño do brazo. Xa tiña 18 anos, e sabía que tarde ou cedo, remataría por casarse con aquel homiño que tanto sospiraba por ela, e por que non dicilo, ela por el.

"Xa son toda unha muller".

Corría o ano 1968, e María tiña a vida encauzada, futuro marido con traballo, nunha España na que a fame comezaba a extinguirse pouco a pouco, pero aínda as mulleres non podían dicir palabra, e moitos homes, tampouco, salvo que quixeran levar unhas boas labazadas, ou incluso algo peor.

Corría o ano 1968, e pese ós dorosos anos da posguerra, María aínda tiña á nai e ó pai, e a Pepiño. E coa luz do sol xa baixiña, tinxindo de laranxa natural as rúas, María camiñaba contenta, feliz. A súa vida aínda comezaba agora, e seguramente lle tocara ver cousas moito mellores das que contaban os pais, e que non pasaran había tanto.

Plisou a falda do vestido, e apertou forte o brazo de Pepiño. Sorriu e díxose a sí mesma: Que afortunada eres, María!



viernes, 9 de diciembre de 2011

Rima XXXII

La luz de mi morena,
no la apaga ni la luna llena.
Que tiene por ojos dos soles,
que brillan en la noche más negra.

No apaga la luna su llanto,
que es música y oro, que es pena.
No abraza ya brazos de nadie,
ni ríe a la luna lunera.

No habla, no dice, no expresa,
su alma está lejos de ella.
Ya no es blanca la sonrisa de mi negra.
Ya no brilla más que la luna llena.

Pero brillan sus ojos,
su luz en ellos todavía tiembla.
Y espera con luz titilante,
la negra que viste de seda.

No apaga la luna lunera,
la luz de los ojos de mi negra morena.

domingo, 27 de noviembre de 2011

Rima XXXI.

Os ecos do monte,
resoan na ialma,
No colo, un neno pequeno
que chora sen calma.

Non chores,
meniño, non chores.
Non chores
que as bágoas son caras.
Que os aires
tinxidos de medo,
xa choran por todos,
xa tran mortos e mágoas.

No fresco do río
"vermello" asolaga.
Arrastra o sangue dos mortos.
Dos homes que recibiron balas.

Non chores,
meniño, non chores.
Non chores,
que as bágoas non mandan.
Que rixen uns poucos no mundo,
e eses non merecen nada.

Nen choros, nin prantos,
Nen bágoas, nin mágoas.
Que asasinando ó mundo,
asasinan tamén a súa ialma.

jueves, 3 de noviembre de 2011

Rima XXX

Dixera adeus a hortiña do pai,
con bágoas enxugadas e tinxidas
de dor e penosidades.

Dixera adeus ó tufo do pan do forniño da tía Maruxa,
adeus ós venres de xolda tralo chollo,
dixera adeus á nai que o amamantara.

Cunha carraxe endemoñada,
dixera adeus á casiña que habitara,
adeus ó fume da lareira,
ás castañas marróns
do laranxa outono.

Dixera, sen máis,
que se ía.
Que a saber cando volvía,
e se ese saber,
non se perdía
no mar de soños,
dúbidas,
medos,
e descubrimentos,
que ante tantos se abría.

Nai morreu,
e pai tamén.
De Lolo, Pedro
e Suso o de arriba,
non volvera saber nada.
E en Galiza,
naquela terra que o vira nacer,
xa non quedaba nada.
Xa non lle quedaba nada.


Castelao "En Galiza non se pide nada, emígrase"


Rima XXIX. Hoxe

Hoxe mírote,
e non sei aínda ben,
se es presente do presente,
negra sombra do pasado,
ou luz fugaz do futuro.

Hoxe mírote,
e cando me miras,
aínda tremo.
Aínda me asaltan dúbidas
se debín ou non
dicirche "Te quiero".

viernes, 7 de octubre de 2011

Vuelta de hoja y ajuste de cuentas.

Posiblemente esta sea una de las entradas más tristes y más ciertas que narre jamás sobre mi vida.
Tan cierta como que soy yo el que la cuenta, tan verídica como que el dolor del que os haré partícipe corre a latidos intensos, cabalga por mi cuerpo de cuándo en cuándo haciéndome sentir idiota y vulnerable a un tiempo.
Por cosas de la vida, bueno, no, por un conjunto de casualidades, distancias y distintos procesos de madurez acompañados de distinta gente, perdí no hace tanto a mi mejor amigo. O al menos, eso creía, aunque seguramente la relación viniese siendo ya una mierda tiempo atrás, mucho tiempo atrás, cuándo sentía que luchaba con el mundo y él no estaba, cuándo el instituto me comía entre clases que exigían cada vez más y compañeros, que no amigos, que no comprendían mi inteligentísimo sentido del humor, ni a mi mismo. Sospecho ligeramente que tampoco se comprendían a ellos mismos, pero a fin de cuentas, eso no es tan raro. Le pasa a mucha gente.
El caso es que yo sentía que perdía una batalla y mi más fiel amigo, al que yo quería y defendería hasta la muerte, de todos y ante todos, salvo quizá mi mejor amiga, no me entendía. Y su comodidad que le caracteriza, entre otras cosas, que ni es un demonio, ni un santo, no hizo nada, por propia definición, en intentar preguntarme qué coño me estaba pasando en uno de los peores años de mi vida. Nada.
Claro, tienes que decirlo todo. No vale pedir un cambio con la mirada, tienes que decirlo en alto. Para que el resto se ría de ti, con él incluido, y sentirte otra vez como una puta mierda. Como me sentí yo en el último y asqueroso curso de bachillerato, en el que tu futuro estaba cerca y lejos a un tiempo si eras ambicioso como fui yo, y además, poco comprendido, como también fui yo.
Me dolía que poco a poco se la soplase completamente (perdonen la expresión, queridos lectores) lo que me pasaba, y que las únicas veces en las que hablábamos con seriedad de nuestra amistad, era para reprocharme con una justicia de la que hacía una gala envidiable, y que era aplicable a todo el mundo, salvo a él. Pero sí, conmigo era justo. Quizá demasiado. Y es que si no cedes en una amistad, ¿dónde vas a ceder? Y no me refiero a permitir que maten a tu madre, no. Nada de eso.
Llegó julio, y el destino inesperado jugó su baza. Llegó septiembre y haciendo un alarde de fuerza superior al que hubiese sentido o tenido jamás, me tocó emprender un viaje solo en un mundo nuevo.
Mucha de la gente próxima a mí en este nuevo mundo, se esforzó en conocerme, y aprendió, con sorpresa por mi parte, a quererme, respetarme, y preocuparse por mí siempre, en cualquier condición. A decirme con palabras que era aquéllo que me ocurría, a preguntarme si quería un acompañamiento para ir a cierto sitio, a decirme si quería que fuesen mi público en varias actuaciones corales. Cosa que ninguno de mis anteriores "amigos" había hecho por mí. Jamás.
Y no me vale la excusa de que tus amigos te conocen más que alguien de 4 semanas, porque la intensidad con la que se viven las cosas cuándo eres menor y cuándo vives (y es que de verdad comienzas a vivir) es totalmente distinta, muy superior en las segundas veces.
Así que la distancia fue haciendo el olvido, y su comodidad le jugó la mala pasada a él mismo, y en cierta parte, yo recibí daños colaterales.
El amigo al que el tenía como fijo, como apoyo perpetuo, como último recurso (y es que pocas veces fui su primer recurso, por tejemanejes de la vergüenza y el destino) se cansó de ser solo eso.
Además, el amigo se cansó de que la mierda siempre fuera él. De ser lo peor y de que ni se cortaran para decírselo. Se cansó de ser una mierda a la que miras con cara de asco en la suela del zapato si la pisas. Se cansó de ser vulnerado con facilidad "beginner", y que a nadie le importaran sus "puntos intocables". Al mundo que lo rodeaba se la sudaba si el chico lo pasaba mal o no, si emprendía con alegría y a la vez con miedo y sus "amigos" se lo tomaban a chiste. Si con osadía y valor se atrevía a soñar un futuro y este estallaba en el esmalte de sus "amigos" día tras día. Si cualquier iniciativa que se saliese de la norma por no molestarse en ser comprendida fuese una basura o una locura del amigo.
Y entonces pasó lo que tenía que pasar, claro. Como ya dije, el amigo se cansó. Porque entendió que había gente que sí lo comprendía, que sí lo apoyaba, y que sí veía en él algo que sus "amigos" se molestaban en esconder.
Y ante la disputa final, se vino abajo. Lloró amargamente y aún tuvieron el santo valor de culparlo de algo (los otros "amigos") que ellos mismos se habían ganado a pulso.
Aún tuvieron la sangre fría de sentirse superiores, de creer que el mundo les daba la razón, y que nunca había existido un mayor santo que ellos.
Y el mejor amigo del chico que aguantó todo esto, tuvo los santos cojones (perdonen de nuevo la expresión) de decir que se había comportado mal, y que se había equivocado.
Pero no nos engañemos, señores. Si la comodidad le impedía preguntarle a su amigo qué coño le pasaba, ¿acaso iba a intentar encontar un receso de culpa en sus entrañas? ¿Acaso iba a sentir el amigo egoísta que él podía haber sido parte del detonante final? Qué va, por favor. Si él era super justo con todo, y la justicia divina solo podía resbalarle.
Se permitió el lujo de gastarse un último ataque irónico con su amigo que tanto había aguantado, casi con miedo a pensar que sí podía perderlo para siempre. Porque sabía que no le había fallado ni la mitad de lo que él, egoísta, mimado e infantil, le había fallado. O al menos, es el consuelo que me queda.
Como quiera que fuese, el adiós existió, y aún hoy me siento idiota por entristecerme cuándo me sincero con alguien del tema. Porque me duele, como estoy seguro de que a él también le pasa.
Pero ya que siempre he pecado de orgulloso, que es totalmente cierto, y como sé que él no se queda atrás, yo no voy a ceder. Bastante he cedido. Bastante me he peleado con el mundo y con mi mundo para entender por qué hacia tanto por alguien que me devolvía tan poco.
Esto no es una aclaración, una disculpa, una súplica. He aprendido a sobrevivir sin él, al principio sin darme cuenta, ahora echándolo en falta por momentos, pero es lo que él ha decidido, y bastante por él me he mojado, y bastantes veces me ha quitado el paraguas para que la lluvia siguiese mojándome. Quizá sin darse cuenta, que no lo sé.
Ahora siento algo raro. Unas fuerzas de atracción que ninguna ley física pudo explicar todavía, pero ahora ya no antepongo a ellas el simple orgullo.
Ahora antepongo las ganas de quererme y de respetarme tal y como soy, después de todo. Ahora pongo delante de mi persona física mi yo psíquico, mis alegrías y mis penas, mis deseos y sueños, mis fracasos y triunfos.
He aprendido a quererme porque sé que hay gente que me quiere siendo como soy, y que encima me lo demuestra.
Porque no se ríe de mi sueño pese a no tener un mejor expediente académico que ellos, y que me ayudan en todo lo que pueden, igual que yo hago con ellos.
Porque descubrí que el mundo es mundo, y que lo que opinen las 3ªs lenguas está demás. Y además es que me da igual.
Porque ya estoy harto de llorar por quién no merece lágrimas. Porque siento todavía rabia por todo lo que regalé. Porque siento todavía más rabia por sentir esa rabia para con el que fue mi mejor amigo.
Al que, pese a todo, echo de menos.
Si alguna vez lees esto, quiero que sepas que me ha dolido cerrar un ciclo en el que tú eras protagonista. Me ha dolido sentir que te alejabas y que podría ser para siempre.
Me ha dolido, y así lo demostré llorando, todo el daño que me pude haber hecho siendo tu amigo, apostando por ti y tú sin saberlo, ajeno a todo, porque no estabas para tales tonterías como "hablar de amistad". Me ha dolido sentir que este último año te ha cambiado tanto que posiblemente te hayas olvidado de todo lo que he hecho por ti, ganándome, mayormente, miradas descaradas, malas caras y contestaciones. Me ha dolido entregarme a una amistad sin reservas para que a la vuelta me vapulearan 100 gigantes. Pero me ha dolido más sentirme solo estando a tu lado, teniéndote como amigo.
Es tarde para decir que me arrepiento de algo, y la verdad, es que no me arrepiento de nada. A fin de cuentas, mis acciones me han hecho ser quién soy.

Y tú aún eres algo importante de mi vida, pero ahora yo soy lo más importante de mi vida, junto a mi familia más cercana.

Espero que tengas algún día (es casi utópico) el valor no ya de pedirme perdón, si no de leer estas lineas y pensar que sí, que yo no estaba tan equivocado, y que mis comportamientos encajan algo mejor.
Porque ya que no volveremos a ser amigos, al menos quiero dejar como sabor final, los buenos momentos que entre tú y yo pasamos. Porque todavía me importas. Me importas un montón.

A A.R.R,
con sinceridad disfrazada de nada.

"Los proyectos futuros se hacen pasados cuando el presente se interpone."

sábado, 10 de septiembre de 2011

Rima XXVIII. Otra vez

Dije que no volvería,
y volví.
Juré ante santos,
que nunca jamás.
Y el jamás,
se perdió,
para jamás
volver a ser,
una palabra
que significase algo.

Aprendí,
y decidí,
dejarlo a un lado.
Apartarlo de mí.

Y volví.
¡Volví!
Tonto de mí.
Se volvió a apoderar
de mi cuerpo,
de mi ser,
para llenarme de nuevo.

Ya está aquí,
ya llegó.
Y nombrarlo,
me da terror.

Y si
fuera otra
la otra,
la cosa no sería tan mala.
Pero es ella,
la misma, la de siempre,
la que siempre me llama.