Era tarde para escribir. Demasiado tarde como para demostrarse a sí mismo cuánto o cuán poco se equivocaba en todo lo que decía, pensaba o creía pensar.
Dios lo sabía.
Quizás fue eso lo que impulsó al chico a coger pluma y papel y rasgar con el más profundo desgarrado de los dolores las líneas que serían testigo de la fuerza tremenda que guardaba y tenía que soportar cada día.
Quería ser libre, y huir de todo aquéllo. Parecía fácil, pero todo era un punto complicado del que difícilmente se podía destejer alguna tenebrosa hebra por la que seguir para llegar al fondo del embrollo. Una mierda todo.
Dios lo sabía.
Estaba completamente loco. Enamoradamente loco.
Jodidamente loco.
Asquerosamente acabado.
Y Dios no tenía ni puta idea de lo que sentía.
Pero era un consuelo saber que alguien sabía.
Las manos tersas, correosas del trabajo con redes, del contacto con los peces caídos, del calor y el frío en continuo cambio, decidieron contar los viajes que vivieron, las aventuras que podían verse desde el camarote. Y comenzar con la más profunda de las inspiraciones: sirenas con las piernas de neón.
domingo, 8 de agosto de 2010
sábado, 7 de agosto de 2010
El mundo y su destrucción (Rima XI)
Con cada bocado,
arden las palabras.
Resuenan fuerte,
los relámpagos.
Oscuridad y luz.
Siempre de la mano.
El mundo y su destrucción.
Con cada latido,
aletean los motivos.
Resuenan fuerte,
los ecos del sonido.
O al menos,
suenan, en el pozo del corazón.
El mundo y su destrucción.
Con cada sonrisa,
aire llega y me acaricia.
Recuerdo el sol de verano,
los pájaros, el páramo.
Olvido al olvido,
sobrevivo porque en ti vivo.
Tu y yo.
El mundo y su destrucción.
arden las palabras.
Resuenan fuerte,
los relámpagos.
Oscuridad y luz.
Siempre de la mano.
El mundo y su destrucción.
Con cada latido,
aletean los motivos.
Resuenan fuerte,
los ecos del sonido.
O al menos,
suenan, en el pozo del corazón.
El mundo y su destrucción.
Con cada sonrisa,
aire llega y me acaricia.
Recuerdo el sol de verano,
los pájaros, el páramo.
Olvido al olvido,
sobrevivo porque en ti vivo.
Tu y yo.
El mundo y su destrucción.
martes, 3 de agosto de 2010
Morriña (Rima X)
Aquel sentimento fondo,
que gardamos baixo as unllas,
baixo as meixelas.
Que doe,
como o mazo do poderoso,
coma a espada do nobre,
como o golpe do destro.
Aquel sentimento gris,
como os días de choiva
na terra.
Choiva,
que tinxe de gris,
os pastos,
os bosques,
os ríos.
Todo.
Branco e negro.
Tenrura pálida.
Brillo máxico.
Aquel sentimento,
que vén dos tempos
inmemoriais.
Aquel sentimento,
que sempre vive,
que se acomoda,
que se fai felme.
Que nos inunda,
que afonda en nós.
Que fai que lembremos.
Ese sentimento.
Ese,
tachado
de inexplicable.
Aquel,
que fóra
universal.
Nos confíns
americanos.
Aquel,
que cheou barcas,
remos,
e viaxes.
Vidas.
Aquel sentimento,
fero,
oscuro,
e claro.
Aquel sentimento
que nos fai únicos.
A uns cantos.
A quen ten que facer únicos.
Morriña.
Morriña,
que contigo,
por ti,
e de ti,
morro.
Morriña,
dozura,
beizos apaixoados,
bicos roubados.
Morriña,
tenrura,
sinxeleza.
Prantos salgados.
Morriña.
Ai, terriña.
A miña terriña!
Que será de min,
cando leve comigo
tanta morriña?
que gardamos baixo as unllas,
baixo as meixelas.
Que doe,
como o mazo do poderoso,
coma a espada do nobre,
como o golpe do destro.
Aquel sentimento gris,
como os días de choiva
na terra.
Choiva,
que tinxe de gris,
os pastos,
os bosques,
os ríos.
Todo.
Branco e negro.
Tenrura pálida.
Brillo máxico.
Aquel sentimento,
que vén dos tempos
inmemoriais.
Aquel sentimento,
que sempre vive,
que se acomoda,
que se fai felme.
Que nos inunda,
que afonda en nós.
Que fai que lembremos.
Ese sentimento.
Ese,
tachado
de inexplicable.
Aquel,
que fóra
universal.
Nos confíns
americanos.
Aquel,
que cheou barcas,
remos,
e viaxes.
Vidas.
Aquel sentimento,
fero,
oscuro,
e claro.
Aquel sentimento
que nos fai únicos.
A uns cantos.
A quen ten que facer únicos.
Morriña.
Morriña,
que contigo,
por ti,
e de ti,
morro.
Morriña,
dozura,
beizos apaixoados,
bicos roubados.
Morriña,
tenrura,
sinxeleza.
Prantos salgados.
Morriña.
Ai, terriña.
A miña terriña!
Que será de min,
cando leve comigo
tanta morriña?
jueves, 29 de julio de 2010
"Te quiero" (Rima IX)
Te veo,
y me ves.
Callo.
Escucho.
Te escucho.
Tu voz,
me alimenta.
Tus miradas,
me atormentan.
Tú,
eres tú.
Siempre tú.
Inexorable,
no caes.
Te mantienes.
No.
Negación.
Nunca.
Y el desconcierto,
cobra forma,
en mí.
Yo,
me vuelvo loco
e intento comprender.
¿Qué ocurre?
¿Qué pasa?
No.
Otra negación.
Eso no.
Y la verdad
quiere escapar,
y ser libre.
La verdad.
Compuesta,
de siete letras.
En tres.
Y en otro,
de cinco.
Los números,
son lo de menos.
El más,
es único.
La verdad.
La verdad
es
"Te quiero"
"Quérote"
"Love you"
"Ti amo"
y me ves.
Callo.
Escucho.
Te escucho.
Tu voz,
me alimenta.
Tus miradas,
me atormentan.
Tú,
eres tú.
Siempre tú.
Inexorable,
no caes.
Te mantienes.
No.
Negación.
Nunca.
Y el desconcierto,
cobra forma,
en mí.
Yo,
me vuelvo loco
e intento comprender.
¿Qué ocurre?
¿Qué pasa?
No.
Otra negación.
Eso no.
Y la verdad
quiere escapar,
y ser libre.
La verdad.
Compuesta,
de siete letras.
En tres.
Y en otro,
de cinco.
Los números,
son lo de menos.
El más,
es único.
La verdad.
La verdad
es
"Te quiero"
"Quérote"
"Love you"
"Ti amo"
miércoles, 28 de julio de 2010
Bendito mundo blogger
Me levanto, y decido hacer algo.
Un día nuevo, unas cuantas horas por delante, para dedicarme a algo, hacer que se note que existo (a parte de las veces que me recuerdan las cosas mis padres, esas cosas que todos los adolescentes hacemos mal, no sé porqué), construír (me) algo que siga ahí.
Pero cuándo me pongo, me quedo sólo.
Nada tiene gracia, nada vale la pena.
Las cosas quedan a la mitad, o a la infinitesimal parte...
TODO MIERDA.
Será que el verano nos cansa más de lo que nos descansa?
___
A parte de esto, hoy ya he llegado a un punto en el que mis ojos ya lloran cuando veo ciertas cosas. Pero no por alegría, pena, lástima.
POR DOLOR FÍSICO.
Estoy hasta los huevos de ver los míticos estados MIERDA en el maldito tuenti, de niñatas que no llegan a los 16 y se creen las divas del barrio más choni del mundo, con mierdas que parecen sacados de series más ñoñas que Los hombres de Paco, de esos proyectos de chonis elevados hasta la máxima potencia (que les permite su altura, claro) que no hacen más que ver fotos en tuenti, cotilleando, y creyendo que esa es una de las máximas en la vida.
Parece que se levantan con idea de poner alguna puta cursilada, y no en privados, sino en estados, ahí, a la vista de todo el mundo.
Esque no sé... Las chonis se ven a leguas... No sé... Hasta ahora, con el chonizador éste, cualquiera puede escribir en su idioma!
Es increíble!
Y no sé, no suena igual un estado del tipo You and me (aunque a mi me parece algo cursi, pero en dosis medidas, la cursilería tampoco es mala) que Quisiera que fueras mi estrella, o GILIPOLLECES por el estilo que hacen que me pregunte qué coño tienen esas niñas en la cabeza, y si dentro de 5 años esas mismas niñas estarán convirtiéndose en arquitectas, médicas, periodistas, actrices, biólogas, químicas...
Es la ostia.
Una vez más, bendito el mundo de la gente loca, pero seria. Este mundo blogger que tanto significa para algunos. Una vía de escape ante lo peor de cada sitio que aparece de forma masificada, a veces.
Y nada...
Esque hacía mucho tiempo que no me ponía con las críticas.
Espero no volver a ver en mucho tiempo cosas como t kiero x100pre, o cosas así...
Son de mal gusto.
De muy mal gusto.
Un día nuevo, unas cuantas horas por delante, para dedicarme a algo, hacer que se note que existo (a parte de las veces que me recuerdan las cosas mis padres, esas cosas que todos los adolescentes hacemos mal, no sé porqué), construír (me) algo que siga ahí.
Pero cuándo me pongo, me quedo sólo.
Nada tiene gracia, nada vale la pena.
Las cosas quedan a la mitad, o a la infinitesimal parte...
TODO MIERDA.
Será que el verano nos cansa más de lo que nos descansa?
___
A parte de esto, hoy ya he llegado a un punto en el que mis ojos ya lloran cuando veo ciertas cosas. Pero no por alegría, pena, lástima.
POR DOLOR FÍSICO.
Estoy hasta los huevos de ver los míticos estados MIERDA en el maldito tuenti, de niñatas que no llegan a los 16 y se creen las divas del barrio más choni del mundo, con mierdas que parecen sacados de series más ñoñas que Los hombres de Paco, de esos proyectos de chonis elevados hasta la máxima potencia (que les permite su altura, claro) que no hacen más que ver fotos en tuenti, cotilleando, y creyendo que esa es una de las máximas en la vida.
Parece que se levantan con idea de poner alguna puta cursilada, y no en privados, sino en estados, ahí, a la vista de todo el mundo.
Esque no sé... Las chonis se ven a leguas... No sé... Hasta ahora, con el chonizador éste, cualquiera puede escribir en su idioma!
Es increíble!
Y no sé, no suena igual un estado del tipo You and me (aunque a mi me parece algo cursi, pero en dosis medidas, la cursilería tampoco es mala) que Quisiera que fueras mi estrella, o GILIPOLLECES por el estilo que hacen que me pregunte qué coño tienen esas niñas en la cabeza, y si dentro de 5 años esas mismas niñas estarán convirtiéndose en arquitectas, médicas, periodistas, actrices, biólogas, químicas...
Es la ostia.
Una vez más, bendito el mundo de la gente loca, pero seria. Este mundo blogger que tanto significa para algunos. Una vía de escape ante lo peor de cada sitio que aparece de forma masificada, a veces.
Y nada...
Esque hacía mucho tiempo que no me ponía con las críticas.
Espero no volver a ver en mucho tiempo cosas como t kiero x100pre, o cosas así...
Son de mal gusto.
De muy mal gusto.
domingo, 25 de julio de 2010
Reflexiones lírico-poéticas.
Podrían escaparse de mis manos los trazos que mejor describieran lo que siento.
Podría escaparse de mi pensamiento todo eso que me hace sentir vivo.
Podrían mis pies marcar un ritmo acompasado, lento y seguro, sobre el que construír un futuro.
Podría ser otro, y no yo, el que se dedicase a escribir esto.
Podría ser otro el material.
Podría ser otro el lugar, otros los motivos.
Podría ser que fuese algo maravilloso.
Podría no sentir que me falta algo.
Podría querer decir cosas que no debo decir.
Podría querer alejarme de todo esto.
Podría querer mirar al cielo. Y sonreír.
Por eso a veces recuerdo una canción que decía algo así...
Smile though your heart is aching,
Smile even though is breaking,
When there are clouds in the sky, you'll get by
If you smile through your fear and sorrow
Smile and maybe tomorrow
you'll see the sun come shining through for you...
If you JUST smile.

Rima VIII
Y no sonrío,
no sonrío.
No sonrío,
porque no puedo.
Porque lloro,
si no por ti,
por mi anhelo.
No sonrío,
aunque
me lo pida el viento.
No sonrío,
porque del cómo
ni me acuerdo.
No sonrío,
porque sonreír,
me hace daño.
Es, para mí,
un engaño.
No sonrío.
No sonrío.
Sólo,
tan sólo,
siento frío.
Podría escaparse de mi pensamiento todo eso que me hace sentir vivo.
Podrían mis pies marcar un ritmo acompasado, lento y seguro, sobre el que construír un futuro.
Podría ser otro, y no yo, el que se dedicase a escribir esto.
Podría ser otro el material.
Podría ser otro el lugar, otros los motivos.
Podría ser que fuese algo maravilloso.
Podría no sentir que me falta algo.
Podría querer decir cosas que no debo decir.
Podría querer alejarme de todo esto.
Podría querer mirar al cielo. Y sonreír.
Por eso a veces recuerdo una canción que decía algo así...
Smile though your heart is aching,
Smile even though is breaking,
When there are clouds in the sky, you'll get by
If you smile through your fear and sorrow
Smile and maybe tomorrow
you'll see the sun come shining through for you...
If you JUST smile.

Rima VIII
Y no sonrío,
no sonrío.
No sonrío,
porque no puedo.
Porque lloro,
si no por ti,
por mi anhelo.
No sonrío,
aunque
me lo pida el viento.
No sonrío,
porque del cómo
ni me acuerdo.
No sonrío,
porque sonreír,
me hace daño.
Es, para mí,
un engaño.
No sonrío.
No sonrío.
Sólo,
tan sólo,
siento frío.
viernes, 23 de julio de 2010
TEOTH
-¿Qué?- respondió bruscamente, aunque para ella el tono era lo de menos.
-Pues, no sé cómo empezar esto... Se me juntan las ideas, y los finales felices, pero ni una cosa ni otra tienen sentido, porque no... No sé... Es que...
-¿Me vas a tener esperando todo el día?
Aquellas frases, aquel tono frío, le partían el corazón. Le costaba incluso respirar, y cada bocanada de aire era un fuego helado y penetrante que la dejaba débil, compadeciente.
-No, no es eso... No cuelgues, es que... No sé cómo, ni por qué, pero te echo de menos, y no puedo estar así contigo, enfadados... Esque, yo...
-Mira, si esta es la típica charlita rollo reconciliación, paso, ¿entiedes? Estoy harto de tu mal humor, de tus tonterías. Estoy harto de ti.
Pi, pi, pi.
Se miró al espejo:
IDIOTA! IDIOTA! SOY GILIPOLLAS! UNA AUTÉNTICA IMBÉCIL!

Las lágrimas caían por su cara, sin vida, como el cuello de un cisne antes de morir. Lo más bonito del mundo, y también lo más triste.
Se golpeó la mano contra la cómoda, pero sólo consiguio cambiar algo de desesperación por un inicio de hematoma.
Se acurruco, y se fue escurriendo, poco a poco, hasta quedar tirada en el suelo, piernas recogidas, cabeza gacha. Un mar de lágrimas.
Una vez más aquello la había superado. Justo cuando le venía a la mente todo lo que no soportaba de él, de aquel amigo, con el que tantos buenos momentos había pasado, explotaba.
Pero esta vez todo había sido peor. Javi no llamaría para hacer las paces. Javi no la perdonaría.
Había perdido a Javi.
En el mismo momento en el que se dio cuenta de cuánto le quería, de que lo amaba tanto como para agarrar su mano y dejar todo atrás. Para ir con él a donde fuese, cuándo fuese.
Estaba tan enamorada que cada latido le parecía un tic-tac macabro que le llevaba a una de las más absolutas muertes.
Había sido repentino.
Había sido rápido, casi sin darse cuenta.
Un flechazo.
Un eclipse.
Y ella, lo necesitaba más que nunca esa noche.
_________________
Ding-dong.
Levantó la cabeza. ¿Quién sería a esas horas?
-Pues, no sé cómo empezar esto... Se me juntan las ideas, y los finales felices, pero ni una cosa ni otra tienen sentido, porque no... No sé... Es que...
-¿Me vas a tener esperando todo el día?
Aquellas frases, aquel tono frío, le partían el corazón. Le costaba incluso respirar, y cada bocanada de aire era un fuego helado y penetrante que la dejaba débil, compadeciente.
-No, no es eso... No cuelgues, es que... No sé cómo, ni por qué, pero te echo de menos, y no puedo estar así contigo, enfadados... Esque, yo...
-Mira, si esta es la típica charlita rollo reconciliación, paso, ¿entiedes? Estoy harto de tu mal humor, de tus tonterías. Estoy harto de ti.
Pi, pi, pi.
Se miró al espejo:
IDIOTA! IDIOTA! SOY GILIPOLLAS! UNA AUTÉNTICA IMBÉCIL!

Las lágrimas caían por su cara, sin vida, como el cuello de un cisne antes de morir. Lo más bonito del mundo, y también lo más triste.
Se golpeó la mano contra la cómoda, pero sólo consiguio cambiar algo de desesperación por un inicio de hematoma.
Se acurruco, y se fue escurriendo, poco a poco, hasta quedar tirada en el suelo, piernas recogidas, cabeza gacha. Un mar de lágrimas.
Una vez más aquello la había superado. Justo cuando le venía a la mente todo lo que no soportaba de él, de aquel amigo, con el que tantos buenos momentos había pasado, explotaba.
Pero esta vez todo había sido peor. Javi no llamaría para hacer las paces. Javi no la perdonaría.
Había perdido a Javi.
En el mismo momento en el que se dio cuenta de cuánto le quería, de que lo amaba tanto como para agarrar su mano y dejar todo atrás. Para ir con él a donde fuese, cuándo fuese.
Estaba tan enamorada que cada latido le parecía un tic-tac macabro que le llevaba a una de las más absolutas muertes.
Había sido repentino.
Había sido rápido, casi sin darse cuenta.
Un flechazo.
Un eclipse.
Y ella, lo necesitaba más que nunca esa noche.
_________________
Ding-dong.
Levantó la cabeza. ¿Quién sería a esas horas?
Suscribirse a:
Entradas (Atom)